Eco-logisch geweten

Je kan er de laatste tijd niet meer naast kijken.
Ecologie scoort goed sinds Al Gore ons een eco-geweten heeft willen aanpraten.
De aarde gaat om zeep en daar zijn wij met z’n allen de schuld van. Zegt hij.
Maar lang voordat de mens zijn voet op deze aarde zette was een dergelijke evolutie al een feit.

Dat de grondstoffen schaars zullen worden is evident.
Dat wij zorgvuldig moeten omspringen met de natuur en zijn bronnen is logisch.
Deze planeet heeft niet genoeg grondstoffen om ons te blijven ‘voeden’ in al zijn facetten.
Er zijn teveel mensen zegt men … ik vind dat er teveel rijke mensen zijn.

Gisteren was er op TV een programma waarbij onze ecologische voetafdruk gemeten werd.
Een mooi initiatief, maar als je bewust ecologie wil gaan bedrijven heb je veel geld nodig.

Alleen rijke mensen kunnen zich een dakbedekking permitteren met zonnecellen, een windmolen in de tuin en muren van een halve meter dik. De beloofde premies worden daardoor vaker door hen geïnd dan door hen die er al niet ‘warmpjes’ inzitten.
De grote villa’s zullen zeker goed verwarmd kunnen blijven worden, mede door dat premie jagen. Constructies in en rond het huis houden daardoor de geldbeugel nog steeds goed gevuld. Belastingaftrek is mooi meegenomen als je rijk bent.

Kleine werkmanshuisjes moeten ook verwarmd worden maar door de grote kieren kan de koude probleemloos wat komen uitdagen. Overwegen om ecologisch te gaan leven moet dan maar op een ander niveau. Dikke trui aan en vroeg naar bed. Zoals onze voorouders.
Kloof tussen arm en rijk wordt met de dag groter.
Ecologie is een modewoord geworden waar veel geld mee gemoeid is en niet altijd tot meerdere eer en glorie van onze moeder aarde.
Mensen weer maar eens culpabiliseren lijkt een leuk tijdverdrijf te worden voor al wie wat te zeggen heeft in de wereld.

Mijn dikke trui ligt al klaar.
Spaarlampje gaat vandaag om twaalf uur uit.
Vroeg gaan slapen heeft ook wel iets.
Zegt men.
Mijn geweten is gerust en gesust.
Meer moet dat niet zijn.

De waarde van waardeloosheid

Eén - voor mij - erg inspirerend verhaal uit een zeer mooie bundel "Verhalen uit de Tao”
van Solala Towler en fotografie van John Cleare ( prachtige zwart-wit foto's ... )

Een timmerman was op reis met zijn knecht. Ze kwamen in een stadje waar een reusachtige eikenboom op het plein stond. De boom was enorm hoog en haar takken wezen in alle richtingen. Ze was groot genoeg om honderd ossen schaduw te geven. Haar schaduw vulde het hele plein. De knecht vroeg zich af hoeveel hout er uit deze boom kon worden gehaald, maar de timmerman wierp een enkele blik op de boom en liep door.
Toen zijn knecht hem vroeg waarom hij deze voortreffelijke boom voorbij was gelopen, zei de timmerman dat hij onmiddellijk had gezien dat de takken van deze grote eik waardeloos waren.

‘Haar takken zijn zo hard’, zei hij ‘dat mijn bijl zou splijten als ik zou proberen om ze eraf te hakken. Het hout is zo zwaar, dat een boot van dit hout zou zinken. De takken zijn zo verweerd en gekronkeld, dat het onmogelijk is om er planken van te maken. Als ik zou proberen om van het hout balken te maken voor een huis, zou het huis instorten. Als ik er een doodskist van zou maken, zou geen mens er in passen. Kortom, het is een volledig waardeloze boom. En dat is het geheim van haar lange leven.’
( naar Chang Tzu )

Waarde in iets gaan zoeken ligt ... voorbij het ogenschijnlijk aanschouwbare.

De foto bovenaan is een abstractie van een trapje aan het kanaal. Op dit trapje stond mijn moeder vroeger het wasgoed te spoelen. Ze was altijd erg bang om in het water te vallen. Dus dit functionele trapje van vroeger is nu waardeloos geworden voor de mensen, maar een eendenfamilie gebruikt het nu om in het water te gaan ploeteren. Ik maakte even een associatie met het verhaal hierboven.

Emotionele ratio .. of rationele emo ?

Bij het nemen van beslissingen komt er bij mensen een proces op gang waarbij enerzijds de rede ons dicteert wat we moeten doen en anderzijds wordt de rede bijgestuurd door onze emoties. Maar wat ik mij afvraag is hoe dit proces precies in gang gezet wordt
Wat is eerst … de kip of het ei?

Is de rede exclusief verantwoordelijk voor het in werking zetten van gevoelens … of is er een dominerende rol voor de emoties naar de rede toe weggelegd?

Kan de emotie de ratio volledig het zwijgen opleggen en omgekeerd? .
In zekere mate kunnen we stellen dat genetische voorgeschiedenis en aangeleerd gedrag zeker het nemen van beslissingen bepalen.
Wat wel opvalt is dat mensen, waarbij de emoties een meer prominente rol spelen, vaak meer hun best moeten doen om overtuigend over te komen. Een man die weent is nog steeds een item dat De Standaard haalt. De tolerantie is er wel maar de benaming ‘softie’ komt aardig in de buurt.

De laatste maand heb ik twee zelfdodingen ‘meegemaakt’ van heel dichtbij. Twee jonge kerels in de fleur van hun leven besloten om de dood zelf eerder op te gaan zoeken . Is onze maatschappij niet te hard voor mensen die erg gevoelig zijn? Of is er een discrepantie opgetreden tussen ons denken en voelen? Is een blinde rationaliteit die stoïcijns doof aan het worden is de oorzaak van die ellende? Analyseren na de feiten is alleen nog het doekje voor het bloeden.

Toen er enkele maanden geleden een breuk kwam in een jarenlange relatie met een bevriend koppel was een ‘clash’ tussen rede en gevoel één van de hoofdoorzaken. Een ogenschijnlijk klein incident heeft onze standpunten gepolariseerd en de vriendschapsband verbroken. Gelijk hebben en gelijk krijgen was de inzet van dit pokerspel.
Of hoe een emotioneel geladen onderwerp de rationaliteit in zijn hemd kan zetten .. of was het omgekeerd?
Geen winnaars dus, alleen verliezers.

Mijn vele vraagtekens zijn alleen maar vage tekens en hebben betekenis voor mij .
Hevige emoties gevangen in een eng rationeel concept.

De geur van hooi

Genietend van het mooie weer vandaag hebben leuke herinneringen van vroeger, de kans gekregen om beelden en ervaringen weer in mijn gedachten te laten opborrelen. De geur van hooi en koeien is zo’n fantastische combinatie die voorgoed vast geankerd zit in mijn lange termijngeheugen.
Geuren doen iets met mij.
Ik word heel ‘week’ als ik ruik.
Ik snak naar prikkelende, herkenbare geuren.
Dat is mijn moederkoeksyndroom.
Een veilig nest moet ik ruiken. Sensationeel hou-vast.
Zelfs als ik iets wil kopen moet de geur mij bevallen. Hilarisch soms, omdat ik dat niet rationeel kan benaderen. Leg maar eens aan een verkoopster uit dat de geur van de trui mij niet zo ligt. Bedenkelijk en niet-gangbaar.

Toen ik daarstraks een weide passeerde waar men het eerste lange gras gemaaid had, waande ik me terug in mijn goede oude tijd. Het idyllische dorpje van toen kon heden ten dagen zeker nog dienstig zijn voor een reclameprent op een commerciële zender. Groene weiden, vol van die oergezonde koeien, waar men nog de tijd nam om de dieren te melken met de hand, vormden een vanzelfsprekend geheel met de omringende natuur.
Ambachtelijk eerlijk. Tijdrovend maar nog menselijk tegenover deze productieve dieren. Ritmisch trekken aan de spenen tot de lauwwarme melk in de emmer spetterde. Ik kan deze ongelofelijke sensatie nog steeds terug oproepen.
Akkoord, de hygiëne kon misschien beter, maar de liefde voor de dieren was hier een prioriteit. Ik zie nog de boerin in blauwe kiel op haar fiets voorbij ons huis komen. Rijdend met haar benen wijd open, klemde ze de volle melkkit vast als was het een relikwie. Haar bolletjeszakdoek beschermde haar hoofd tegen de felle zon.
Hormonenpreparaten hadden toen het daglicht niet gezien.
Alles was vanzelf-zo.
Natuurlijk werd tegen de winter geslacht.
Maar ‘ik’ beleefde dat deel van de idylle niet mee. Gek dat ik mij daarover toen geen vragen stelde.

Als wij onze wandeling voortzetten zie ik drie waggelende koeien doelloos rond ploeteren in grote modderpoelen. Hun onnatuurlijk dikke buiken en gespierde bipsen verraden spuitgedrag. Net bodybuilders, die opgefokt worden voor een wedstrijd. De nummers in hun oren zijn alleen wiskundig en boekhoudkundig interessant. Wie geboren wordt als nummer 9132 komt misschien ooit wel in aanmerking voor subsidies van Europa.

Straks voor zonsondergang zullen zij hun zinloze bezigheden even onderbreken om zich met hun gevulde uiers naar de machine te begeven. Precisiewerk uiteraard van beide kanten.
Om van de arme stier nog maar te zwijgen. Werkeloos kijkt hij van achter de elektrische prikkeldraad naar zijn bolle dametjes in de modder. Kunstmatige inseminatie heeft hem de zin in voortplanten ook al de das omgedaan.
Kwantiteit versus kwaliteit.

Geur is niet meer dan een concept. Romantiek is dat ook.
Associatie roept emotie na emotie op.
Ik leef mijn leven in geuren en kleuren.
En dat vind ik best zo.

En de geur van de roos verandert niet als men de naam van de roos verandert …

Diversiteit

Ik ben
geboeid door vormen.
geboeid door geuren.
geboeid door kleuren
geboeid door klanken
geboeid door ongewone dingen.
geboeid door al wat is … zoals het is
geboeid door dingen waar andere mensen ‘hun neus voor ophalen’.

Zo leef ik
Zo ben ik

Ik ben een god in ‘t diepst van mijn gedachten als ik natuur kan er-varen.
Het bos met zijn statige bomen injecteert mij steevast een shot levenskracht.
Bergen lijken mij onoverwinnelijk; maar boven alle bergtoppen is rust.
Een sacraal orgasme.

Micro Kosmos … Macro Kosmos
Identiek bestaan.

‘God’ is overal.
Ik zie de sacraliteit van de natuur ook in een koevla en in een schapenkeutel.
Siegmund Freud ? Heb jij misschien een verklaring?